Η αλληγορία της Μπάμπουσκα: Μια διαδρομή από το υλικό σώμα στον αέρα της καθαρής συνείδησης.
Όπως μια Μπάμπουσκα κρύβει μέσα της μια μικρότερη, έτσι και η ύπαρξή μας αποτελείται από πέπλα που το ένα αγκαλιάζει το άλλο. Κάθε φορά που 'παραμερίζουμε' ένα πέπλο, ερχόμαστε πιο κοντά στον πυρήνα μας, ο οποίος είναι η απόλυτη ελευθερία.
1. Η Εξωτερική Μπάμπουσκα (Annamaya Kosha): Το Πέπλο του Σώματος. Είναι η πιο μεγάλη, η πιο 'βαριά' μπάμπουσκα. Είναι το φυσικό μας σώμα, η ύλη που αγγίζουμε. Άξονας: ΣΩΜΑ. Γείωση, Βαρύτητα, Αισθήσεις.
2. Το Πέπλο της Πνοής (Pranamaya Kosha): Η δεύτερη μπάμπουσκα είναι φτιαγμένη από ενέργεια. Είναι η πνοή που δίνει ζωή στην ύλη. Άξονας: ΑΝΑΠΝΟΗ. Η γέφυρα που συνδέει το έξω με το μέσα.
3. Το Πέπλο του Νου (Manomaya): Το πέπλο των σκέψεων και των συναισθημάτων. Ο θόρυβος που καλύπτει την ηρεμία. Άξονας: ΠΡΟΣΟΧΗ. Ο δικός μας άξονας που μας επιτρέπει να παρατηρούμε αυτό το πέπλο χωρίς να μπερδευόμαστε.
4. Το Πέπλο της Σοφίας (Vijnanamaya): Η Εσωτερική Διάκριση. Αυτή η μπάμπουσκα δεν περιέχει πλέον αντιδράσεις, αλλά καθαρή γνώση. Είναι η ικανότητα να βλέπεις την αλήθεια πέρα από το 'εγώ'. Είναι το σημείο όπου η Προσοχή γίνεται Επίγνωση.
5. Το Πέπλο της Μακαριότητας (Anandamaya): Το τελευταίο και πιο λεπτό πέπλο. Είναι η αίσθηση της βαθιάς ειρήνης. Δεν είναι συναίσθημα, είναι η φύση μας όταν όλα τα άλλα έχουν ησυχάσει.
Η Μικρότερη Μπάμπουσκα: Η Πύλη του Χώρου (ΤΟ ΝΕΡΟ). Όταν ανοίγεις και την τελευταία, την πιο μικρή, δεν βρίσκεις κάτι στερεό. Βρίσκεις μια σταγόνα. Άξονας: ΧΩΡΟΣ. Και εδώ η εικόνα της μπάμπουσκας σπάει — γιατί η σταγόνα δεν είναι μικρότερη από τις κούκλες που την περιείχαν. Είναι ο ωκεανός. Το μέσα αποδεικνύεται μεγαλύτερο από το έξω.
Χάρτης Αντιστοίχισης:
ΣΩΜΑ -> Annamaya -> Γη -> Η Εξωτερική Μορφή
ΑΝΑΠΝΟΗ -> Pranamaya -> Αέρας -> Η Ζωτική Ροή
ΠΡΟΣΟΧΗ -> Manomaya/Vijnanamaya -> Φωτιά -> Ο Παρατηρητής
ΧΩΡΟΣ -> Anandamaya/Atman -> Νερό -> Το Ανοιχτό Πεδίο
Σημείωση: στη βεδική λίστα το πέμπτο στοιχείο είναι το akasha, ο ίδιος ο χώρος. Εδώ ο χώρος κρατιέται ως άξονας και όχι ως στοιχείο, και το νερό τον κουβαλά — η ίδια επιλογή που κάνει το βιβλίο παντού.
Δεν είσαι η μπάμπουσκα που βλέπεις απέξω, ούτε κάτι κρυμμένο βαθιά μέσα της. Είσαι το νερό — που έχει σχήμα όσο το κρατά ένα δοχείο, και δεν έπαψε ποτέ να είναι θάλασσα.